.....Σελίδες της εφημερίδας "ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ" ....νέες εκδόσεις, δοκίμιο, μυθιστόρημα, ποίηση, παιδικό βιβλίο, λογοτεχνικά περιοδικά......... ....για την παρουσίαση του βιβλίου σας στείλτε μας ένα αντίτυπο στην δ/νση: Για Πόπη Βερνάρδου, Μεσολογγίου 12, Ανατολή Νέα Μάκρη 19005 τηλ. επικοινωνίας: 22940 99125

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~


"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

Μετάφραση [Translate]

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Κώστας Πάτσης, Ο Κεραμοποιός *



Μυρωδιά γιασεμιού που αφήνει τη γεύση μυρωδιάς ευκαλύπτου
 Πότε όρθιος ο κεραμοποιός στο πλάι του τραπεζιού και κάθε χρόνο που του δίνεται μέχρις εξαντλήσεως, πότε καθιστός στην καρέκλα του τραπεζιού και σε χρόνο που απλοποιείται με αιωνιότητα, φοράει πολλές φορές το ρολόι του και το βγάζει από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του…   σελ. 34.
Κάπου εκεί στο σπίτι και τη λίμνη.

Κάπου εκεί στο δάκρυ, το λεμόνι και το κάθε πουλί.

Ο κεραμοποιός μεγαλώνει

και μένει στα σαράντα εννέα του. σελ. 64.

 Δέκα ποιητικές συλλογές σε 20 χρόνια με τον ρυθμό στις λέξεις/φράσεις να χωρεί κλιμακωτά, ηχητικά δημιουργώντας ένα ηχόχρωμα ήχων-στίχων που υπερτερεί της [φαινομενικά] έλλογης διάταξης του ποιήματος. Όχι πως στον Κώστα Πάτση δεν υπάρχει λογική επαγωγική σκέψη, κάθε άλλο, διαρθρώνει συνειδητά το υλικό του φράση τη φράση, λέξη τη λέξη, γράμμα το γράμμα ώστε να δημιουργεί ακουστικές εκπλήξεις. Ποιήματα συνήθως μεγάλου στίχου (εξαντλούν την αράδα της σελίδας), αντιθέσεων, διαρκών επαναλήψεων, παρηχήσεων, ποιήματα εξωτερικού χώρου, δυνατής ανάγνωσης αλλά εσωτερικής μοναξιάς. Καθαρή ποίηση ξεκάθαρες λέξεις, ιδιαίτερα δύστροπα ανιχνεύσιμα στοιχεία. Και ποιήματα μίας στροφής. Όσα αφηγούνται είναι un block.
Παραθέτω ενδεικτικά:
[ ]  Ησυχία. Την ησυχία ακολουθεί ησυχία.Ησυχία έξω. Ησυχία μέσα.Ησυχία στην ησυχία.Σάλπιγμα στο σάλπιγμα.Σάλπιγμα έξω. Σάλπιγμα μέσα.Ακολούθως ιερή πορσελάνη.Το σάλπιγμα μέσα στην ησυχία ακολουθεί ιερή πορσελάνη…   
Η γνώμη αλλάζει σε γνώμη και άλλοτε σε φίδι.Το γυαλί γυρίζει σε γυαλί κι άλλοτε σε λύκο.Στων φιδιών τις αχτίδες, το γυαλί του λύκου.Στη γνώμη που αλλάζει, το γύρισμα αλλού.Όταν αλλάζουν των φιδιών οι αχτίδες γνώμη,το γυαλί του λύκου γυρίζει αλλού…
 Ο Πάτσης έχει μια ευδόκιμη θητεία στην ποίηση. Έχει άποψη και έχει έργο. Η συνέχεια της ποίησής του που κινείται, με άξονα την ενηλικίωση των 21, από σκοτάδι στο φως κι από το βάθος φωτός στο σκοτάδι αναμένεται με ενδιαφέρον. Αυτοβιογραφικό επίσης το ποίημα της σελίδας 63: «είκοσι εφτά και εικοσιένα ίσον σαράντα οχτώ../ είκοσι οχτώ και εικοσιένα ίσον σαράντα εννέα…/ κι χάνεται στην ηλικία του/ χωρίς ποτέ του να ξαναβρεθεί…»
Κώστας Κρεμμύδας 
Κώστας Πάτσης, Ο Κεραμοποιός, Ποίηση, εκδ. Φαρφουλάς, Αθήνα , 2018, σελ. 64.

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Πάτροκλος Λεβεντόπουλος, Μικρές αγγελίες



ΖΗΤΕΙΤΑΙ ποιητής τελείως αβράβευτος για τελετές απονομής βραβείων.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ Αναγνώστες Όλων των τάσεων και ηλικιών να διαβάζουν τα ταπεινά πονήματα αγνώστων ποιητών προτού καταξιωθούν ή προτού αυτοί τραβήξουν την σκανδάλη, και να συνδράμουν στην ρομαντική επιβίωση της απρόσκοπτης ουτοπικής ναυσιπλοΐας που κάθε ελεύθερη ψυχή έχει ανάγκη. Άλλωστε εμπρός στην δόξα ή την λόξα, τι είναι του Κάτω κόσμου το σκοτάδι;
Ο Π Ε Ρ Ε Δ Ε Ι Φ Ρ Ι Ξ Α Ι.

ΗΗ αφιέρωση στον Γιώργο Σουρή και τον Κώστα Καρυωτάκη που προτάσσει ο Πάτροκλος Λεβεντόπουλος στην τελευταία ποιητική του σύνθεση, έκτο βιβλίο της τελευταίας δεκαετίας, προδιαθέτει για το περιεχόμενο της δουλειάς του. Σε εποχές αποκαθηλωτικές και παρακμάζουσες ο Λεβεντόπουλος επιλέγει το (αυτο)σαρκαστικό χιούμορ για να περιγράψει τη ζοφερή πραγματικότητα αφήνοντας στους Αρμοδίους (και τους Αριστογείτονες) τη σοβαρότητα της τέχνης.
Τίποτα δεν μένει όρθιο στον Λεβεντόπουλο: από τον Γιωργάκη στο Καστελόριζο Ατάκα όχι για πλάκα: «Στο χέρι με ένα ρυζόγαλο, και φύγαμε για Καστελόριζο!», (βλ. «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ events»: Διάσημος Ελληνοαμερικανός οικονομολόγος PH.D University of Pnixton and emeritus Yellowclown Space Economics δίνει διαλέξεις για σφαιρικές ορέξεις με θέμα «Πώς ένα τελώνιο μας έφερε το Μνημόνιο»
και θα μιλήσει στην συνέχεια με την τολμηρή οικολογική πρόταση που θα συζητηθεί: «Πώς να αντιμετωπίσεις νηφάλια το Μνημόνιο, με ένα κιμονό με μίαν άρπα και με ένα αρμόνιο»….
έως το Γραφείο Τελετών «Το Ατελεύτητον»: «Τέλος καλό, όλα καλά»/ «Vita brevis ars longa». 
Τα «Ζητούν Εργασίαν»: 
Πρώην πυρομανής πυροσβέστης με γνώσεις μαγειρικής ζητεί αγροτική εργασία για έργα αγρανάπαυσης ή σε ψησταριά σε κοσμοπολίτικο νησί με έντονη νυκτερινή ζωή,
τα «ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ»: 
Άστεγοι, άεργοι ή συνταξιούχοι για την πρωτοποριακή πειραματική αποστολή και προνομιακή τους δωρεάν εγκατάσταση και διαμονή σε νεοανακαλυφθέντα φιλόξενο πλανήτη με προοπτική την κατοχύρωση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων εκεί αλλά και την συμπληρωματική τους επιχορήγηση σε περίπτωση επιβίωσης,
οι «Πωλήσεις»: 
Κιλίμια, Χαλιεεεεέεε!!! πωλούνται σε αφάνταστη ποικιλία μεγεθών και χρωμάτων, επίσης αξεσουάρ και εργαλεία για όλα τα είδη αδικημάτων, δίκανα, τσεκούρια, γιαταγάνια, κλαδευτήρια, παλαιά μπρούτζινα σκεύη, φυλαχτά, ματζούνια για την ανορεξία, και αποτρεπτικά επιβουλών από την συνωμοσία ορατών τε αοράτων
και τα «Χαρίζονται»: 
Η Ζωζώ, η χαϊδεμένη μας ναζιάρα αριστοκράτισσα γατούλα σας περιμένει ανυπόμονα αφότου το αφεντικό της την εγκατέλειψε για την τελευταία του κατοικία.Να είστε σίγουροι ότι την ευσπλαχνία σας με στοργή και τρυφερότητα πολλαπλάσια θα ανταποδώσει και τον υπολογιστή σας δεν θα διανοηθεί να τον λερώσει. Της αρέσει να αυτοσχεδιάζει στο πιάνο όταν πλήττει, να παίζει με εργόχειρα και να ξετυλίγει του κεντήματος το κουβάρι χωρίς όμως να σας αναστατώνει όλο το σπίτι. Καλόβολη συντηρείται καθημερινά με ξηρά τροφή αλλά πότε-πότε από νοσταλγία λιμπίζεται φρέσκο κυνήγι και αν και βαριέται σοβαρά με αυτό να ασχοληθεί, ένα μεζέ από την Αγροτική Γωνιά στο Κολωνάκι δεν θα τον αρνιόταν κι αιώνια θα σας ευγνωμονεί…
…διατρέχουν τις σελίδες των Μικρών Αγγελιών του Πάτροκλου Λεβεντόπουλου μέσα σε από μια ευρύτερη γκάμα θεμάτων ευφάνταστων, χαριτωμένων αλλά και κάποτε τραγικών στην καυστικότητά τους σχολίων. Απ’ όπου δεν λείπει η ποίηση και οι εμβριθείς θεράποντές της: «Πάλι ομοιοκαταληκτώντας ατακτείς
κι απομακρύνεσαι επικίνδυνα της λογικής ακτής (της λογικής)
Μπας και νομίζεις πως είσαι ποιητής;»
Ή:
Ποιητής αβράβευτος – τέχνη ακατάδεχτος
Ποιητής βεβραβευμένος – το των άλλων μνηστήρων επισύρει μένος
Ποιητής στα βραβεία εθισμένος – δαφνοστεφής και ψωνισμένος
Ποιητής μεταφρασμένος – καπάτσος και διαδικτυωμένος
Ποιητής αφ’ υψηλού – ή κομπλεξάρα θάναι ή λουλού
Ποιητής ανυποχώρητος με ύφος με το κέρινό του προσωπείο (γύρω του) διασπείρει (διασπείρων) ψύχος
Άτεγκτος Ποιητής δυσκοίλιος – θα έχει καιρό να τον δει ο ήλιος!
Ανορεξικός ποιητής πεζοφρενής -έμπειρος σχολαστικός ψιμμυθιολόγος, άτεγκτος του ελεύθερου στίχου υπέρμαχος, του μέτρου του συμφέροντος προασπιστής ,ευέλικτος υποτονθοριστής σοβαροφάνειας, του κατεστημένου άξιος και αφοσιωμένος νεωκόρος.
Η σύγχρονη ηθική της πολιτικής και της δημοσιογραφίας τιμούνται δεόντως από τη γραφίδα του Πάτροκλου Λεβεντόπουλου: ΖΗΤΕΙΤΑΙ έμπειρος δυναμικός και φιλόδοξος άνθρωπος των media, δημοσιογράφος, πρώην πολιτικός, εγγράμματος ποδοσφαιριστής, βελονιστής ή new age μουσικός, απαλλαγμένος ηθικής αφέλειας, για διευθυντής προγράμματος σε τηλεοπτικό κανάλι μεγάλης εμβέλειας. Απαραίτητη η προ υπηρεσία σε θέσεις καίριας όπου αποδεδειγμένα χωρίς παρορμήσεις ή παραχωρήσεις συναισθηματικής ωφέλειας να φέρει το έργο του εις πέρας ανεπηρέαστος από τυχόν πειρασμό κάποιας ύπαρξης αιθέριας. Απρόβλεπτος δυναμικά να επιβάλλεται και να πράττει συνετά ότι στο κανάλι μακροπρόθεσμα συμφέρει, άλλωστε ο ίδιος θα κρατάει και το καρπούζι και το μαχαίρι. 
Τελικά το χιούμορ πάντα υπερίσχυε στις δύσκολες ώρες των Ελλήνων από την εποχή του Αριστοφάνη μέχρι σήμερα: ΖΗΤΕΙΤΑΙ Ασυμβίβαστος δημοσιογράφος με θράσος και πυγμή για την ανάληψη της θέσης του αρχισυντάκτη στη νέα αποκαλυπτική εφημερίδα που θα κυκλοφορήσει σύντομα «ΤΑ ΑΠΟΚΑ(ΪΔΙΑ)» μια εφημερίδα που θα μιλάει στην ψυχή και την καρδιά των απλών αγνών αιμοδιψών αναγνωστών, να χτυπάει την γροθιά στο τραπέζι και να ουρλιάζει όταν κρίνει ότι δίκαιο συμφέρει. Σύνθημά μας: Ασυμβίβαστοι ρίχνουμε άπλετο φως σε όλα τα πεδία, χωρίς οίκτο θραύουμε κρανία αλλά προσφέρουμε ταυτόχρονα παιδεία, χωρίς ταμπού της ζούγκλας χτυπάμε τα ταμπούρλα γι’ αυτό μας λατρεύουνε τα βούρλα όσο για τους εχθρούς μας τους εγγράφουμε στα παλιά μας εγχειρίδια, βγάλτε βραχιόλια, δαχτυλίδια, μπιχλιμπίδια, ξεφορτωθείτε τα περιττά βαρίδια, και τρέξτε να αγοράσετε ακτινίδια!


Πάτροκλος Λεβεντόπουλος, Μικρές αγγελίες, Ποιητικές Συνθέσεις, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, Οκτώβριος 2018, σελ. 64.

Ο Πάτροκλος Λεβεντόπουλος σπούδασε αγγλική φιλολογία και εργάστηκε ως καθηγητής στην δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση. Ασχολήθηκε επίσης με την ποιητική φωτογραφία, ενώ ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα κι έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά αλλά και σε άλλες γλώσσες. Η ποιητική σύνθεση Μικρές αγγελίες είναι το έκτο βιβλίο του.

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Καπνισμένα ερείπια, του Βασίλη Κουνέλη - Παρουσίαση βιβλίου



Την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 20.30, οι εκδόσεις Καστανιώτη και ο IANOS παρουσιάζουν το βιβλίο Καπνισμένα ερείπια, του Βασίλη Κουνέλη. Η παρουσίαση θα γίνει στο βιβλιοπωλείο IANOS, Σταδίου 24.
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο κριτικός λογοτεχνίας Βαγγέλης Χατζηβασιλείου.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Νερίνα Ζάρπα.
Την εκδήλωση θα πλαισιώσει ο μουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Βασίλης Σούκας (βιολί).
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Ο δικηγόρος Φίλιππος Γιαννόπουλος αφηγείται τη γέννηση, την ενηλικίωση και την εξέλιξη του πελάτη του, τρομοκράτη Ηρακλή Κοντού, μέλους της διαβόητης Επαναστατικής Οργάνωσης των Οκτώ. Η προσωπική ιστορία του ξεκινά σε μια οικογενειακή παράγκα στο νησί Αιγίλειψος, προτού τα φτερά του συναπαντήσουν τις άγριες παρέες του λιμανιού, έναν πρώιμο έρωτα και εντεύθεν μια νέα ζωή στον θορυβώδη Πειραιά. Η αγάπη για τη μουσική, η βαριά οικογενειακή ιστορία, οι συνεχείς ανατροπές και οι συγκρούσεις σ’ έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο περίγυρο μεταμορφώνουν σταδιακά το αβέβαιο εφηβικό κουκούλι σε επαναστάτη. Στο πλάι συντρόφων, αλλά και του ηγέτη της οργάνωσης Φώτη, ο ήρωας έχει το χρόνο να διδαχτεί και να ανιχνεύσει όλο το φάσμα των μεγάλων αντιφάσεων, ενώ η ωμή βία, η οποία τον κατακλύζει, συγκλονίζει και διαμελίζει την ύπαρξή του.
Η αποκάλυψη της Οργάνωσης και η κατάρρευση του «επαναστατικού» οικοδομήματος μετατρέπουν την ανάκριση που ακολουθεί, εν μέσω παραισθήσεων, σε ταγκό αναμνήσεων και εκμυστηρεύσεων με παρτενέρ-είδωλο έναν ιδιόμορφο ανακριτή.
Μια ιστορία συλλογική και ατομική, στην οποία η προσωπική αγωνία επιμένει να αναζητά ταυτότητα αλλά και διαφυγή.


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Βασίλης Κουνέλης γεννήθηκε στο Χαλάνδρι το 1964 και σπούδασε μουσική, νομικά και εγκληματολογία στην Αθήνα. Είναι μαχόμενος δικηγόρος και συμμετείχε ως συνήγορος σε σημαντικές δίκες. Άρθρα και κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2011 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Νοματαίος, το οποίο απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Αλέξανδρος Κοτζιάς «Τα παιδιά του Κρόνου» εκδόσεις Πατάκης

Η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της

vivlio.png


Αλέξανδρος Κοτζιάς 
«Τα παιδιά του Κρόνου» 
Φιλολογική επιμέλεια, 
επίμετρο υπομνηματισμός στα κείμενα: Μαρία Ρώτα 
Νουβέλες Πατάκης, 2018 
Σελ. 550
Συντάκτης:
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης *

Διαβάζοντας Αλέξανδρο Κοτζιά (1926-1992), διαβάζουμε τη μεταπολεμική Ιστορία και λογοτεχνία μας. Τα εφτά μυθιστορήματά του εκδόθηκαν μεταξύ του 1953 («Πολιορκία») και του 1985 («Φανταστική περιπέτεια»), ενώ φιλοδοξούσε να γράψει ισάριθμες νουβέλες από το 1987 κι εξής. Τελικά ολοκληρώθηκαν μόνο οι τέσσερις από αυτές [ο «Ιαγουάρος» (1987), «Η μηχανή» (1989), «Ο πυγμάχος» (1991) και «Το σοκάκι» (1993)], που συστεγάζονται σ’ αυτόν τον τόμο. 

Η αντιστοιχία τους με τα τέσσερα πρώτα μυθιστορήματα υποδεικνύει συνδέσεις όχι μόνο με τα θέματα που απασχολούν τον συγγραφέα, αλλά και με τα πρόσωπα τα οποία διακτινίζονται από το ένα κείμενο στο άλλο. Οι άξονες που τα διατρέχουν τέμνουν τις ατομικές μοίρες των χαρακτήρων του με τις ιστορικές συνθήκες της μεταπολεμικής εποχής. Και πάνω σ’ αυτούς τους δύο πυλώνες διασταυρώνονται και δοκιμάζονται η ηθική της ιδεολογίας, η ηθική της οικογένειας και η ηθική του χρήματος. 
Στον «Ιαγουάρο» η Δήμητρα υποδέχεται τη γυναίκα του αδελφού της, τη Φιλιώ, που επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια από την Αμερική. Αριστερή η αφηγήτρια τρέφει μίσος για τη νύφη της, γιατί δεν είναι άξια του ήρωα αδελφού της, μολονότι η αλήθεια δεν είναι αυτή που έχει διαστρεβλωτικά υιοθετήσει η Δήμητρα. Στη «Μηχανή» ο Κώστας δουλεύει κομπάρσος στο Εθνικό Θέατρο, ενώ τον έχει διώξει από το σπίτι τους η γυναίκα του Φανή. Αγοράζει μια κλεμμένη τηλεόραση, προκειμένου να την πουλήσει και να κερδίσει. Τελικά η ιδιοτελής στάση του δεν τον απαλλάσσει από την κακομοιριά του, αφού οδηγείται στο ποτό, χάνει τη δουλειά του και δεν ξανασμίγει με την οικογένειά του.
Στον «Πυγμάχο» ο Γιάννης δουλεύει τώρα στην εφημερίδα «Ανεξαρτησία», ενώ θέλει να φύγει στο εξωτερικό για να πλουτίσει. Μέντοράς του ο Στέλιος Αντωνιάδης, που στηρίζει πολλά στα τυχερά παιχνίδια. Η νουβέλα έτσι ταλαντώνεται ανάμεσα στην τύχη και την αναγκαιότητα. Στο «Σοκάκι» o Σπύρος Ζαλαγκάρας είναι λοχαγός, ο οποίος, επειδή αντιτάχθηκε στην άδικη καταδίκη των αξιωματικών τής «ΑΣΠΙΔΑ», έχει μετατεθεί δυσμενώς στο Νευροκόπι και χάνει την ευκαιρία να ανέλθει στην ιεραρχία. Τώρα, επιστρέφει αεροπορικώς από τη Ρώμη, μετά το γαμήλιο ταξίδι με την Αννέτα, την οποία παντρεύτηκε με συνοικέσιο. 
Οι νουβέλες του Αλ. Κοτζιά αξιοποιούν δευτερεύοντες συνήθως χαρακτήρες των μυθιστορημάτων του και προσπαθούν να επικεντρωθούν στον «κρίσιμο» χρόνο, με κέντρο το 1958, όταν οι εκλογές της 11ης Μαΐου ανέδειξαν την κομμουνιστική ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας. Πάνω σ’ αυτό το πολιτικό ορόσημο, με τους απόηχους του Εμφυλίου ακόμα δυνατούς, η ατομική ζωή των προσώπων διασταυρώνεται με τη ζωή άλλων, συντήκει το παρόν με το παρελθόν, δοκιμάζει το χρήμα ως άξονα του μέλλοντος και συχνά καταρρέει από τη σαθρότητα του όλου συστήματος, είτε αυτό αφορά στο εγώ τους είτε στηρίζεται στο αβέβαιο μεταπολεμικό κατασκεύασμα. 
Ετσι οι τέσσερις νουβέλες -μαζί με τις τρεις που ο Αλ. Κοτζιάς δεν πρόλαβε να γράψει- πραγματώνουν το ευρύ συγγραφικό του πρόγραμμα που θα αποτελούνταν από δεκατέσσερα συνολικά έργα. Ο Αλ. Κοτζιάς με αυτόν τον πολύεργο λαβύρινθό του καλύπτει τις δεκαετίες από το 1943 έως το 1987 (με κέντρο την τριακονταετία 1943-1973), κινεί πρόσωπα από έργο σε έργο, συνδέει περιστατικά και τα επεκτείνει, ξαναφέρνει μνήμες και ξαναράβει νήματα, δημιουργεί ένα πολυδαίδαλο σκηνικό, πολιτικό και κοινωνικό, το οποίο διαβάζεται μόνο με πολλή προσοχή και με έναν χάρτη πραγματολογικών σημείων. Αυτό εξυπηρετεί ο υπομνηματισμός των κείμενων και το κατατοπιστικό επίμετρο της Μαρίας Ρώτα, που δίνουν ακριβείς συντεταγμένες και ενημερώνουν για ανθρώπους και ιστορικά γεγονότα, πάνω στα οποία αγκιστρώνονται τα «Παιδιά του Κρόνου». 
Ο Αλ. Κοτζιάς, ενώ ξεκίνησε να βηματίζει πάνω στα πρότυπα του ρεαλισμού, σμίλευσε γρήγορα μια μοντερνιστική γραφή, όπου κυριαρχεί ο εσωτερικός μονόλογος, με όλο το χάος, τη ροή της συνείδησης, τις διαλείψεις και τους αναστοχασμούς, τον ταυτοχρονισμό, την τήξη των χρόνων και την ανατροφοδοσία της μνήμης. Ο ευθύς λόγος των προσώπων του αποδίδει νατουραλιστικά τον τρόπο ομιλίας τους με τα κενά της σκέψης τους, είναι αποσπασματικός κι ελλειπτικός, γεμάτος ανολοκλήρωτες φράσεις κι εκκρεμή νοήματα, χάσκει κατά βάση προφορικός με πολλές στερεοτυπικές εκφράσεις της καθαρεύουσας, ημι-εξελληνισμένες αγγλικές λέξεις και όρους ποικίλων ιδιολέκτων. 
Η αλήθεια είναι ότι ακούγονται κατηγορίες γι’ αυτόν τον αφηγηματικό κυκεώνα, ο οποίος ωστόσο απορρέει από μια βαθιά συγγραφική επιδίωξη της «πλοκής και της αιτιώδους συνάφειας» («Ο πυγμάχος»). Οσο ο Αλ. Κοτζιάς σχεδιάζει κι οργανώνει την υπόγεια δομή κάθε πεζογραφήματός του, τόσο τα διασπαρμένα στοιχεία, οι αποσπασματικές ενδείξεις και οι συνειρμικές μεταβάσεις από το ένα χρονικό επίπεδο στο άλλο δυσκολεύουν ακόμα και τον πιο συνειδητοποιημένο και ενεργό αναγνώστη, ο οποίος πρέπει να είναι ιδιαίτερα ενεργός στη συνολική σύλληψη κάθε έργου. 
Γι’ αυτό ίσως ο «Ιαγουάρος» θεωρείται δικαίως η καλύτερη από τις τέσσερις νουβέλες, καθώς διαβάζεται αυτόνομα (σε σχέση με την «Πολιορκία» προς την οποία στοιχίζεται), είναι μέσα στην πολυπλοκότητά του σαφής κι ολοκληρώνει με θαυμαστή κλιμάκωση το λογοτεχνικό μήνυμα. Η χρήση μια αφερέγγυας αφηγήτριας, που παρερμηνεύει, παρεξηγεί και διαστρέφει το παρόν και το παρελθόν, δυναμιτίζει τα λόγια της και τις υποβολιμαίες αναμνήσεις της, καθώς η αλήθεια των άλλων (της Φιλιώς ή του άντρα της) αντικρούει τη δική της κοσμοθεωρία. Απ’ την άλλη, η αριστερή της συνείδηση, που ανάγει την ιδεολογία της και τη φήμη του ήρωα αδελφού της σε παντιέρα υπερηφάνειας, καταρρίπτεται από την ίδια, καθώς υπερκερνά τα «πιστεύω» της χάρη στο οικονομικό της συμφέρον. 
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς είναι σίγουρα μια εμβληματική μορφή της μεταπολεμικής μας πεζογραφίας όχι μόνο χάρη στις βιβλιοκρισίες με τις οποίες άφησε το στίγμα του, αλλά φυσικά και χάρη στα μυθιστορήματα και τις νουβέλες του. Η από κοινού λοιπόν έκδοση των τελευταίων σε έναν τόμο ήταν ανάγκη, που πλέον ικανοποιήθηκε.

Έντυπη έκδοση
Επιμέλεια κειμένου: Μισέλ Φάις

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

"Ζιάκ - Η έκλειψη" του Γιάννη Χατζηγεωργίου, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Anubis

 BIBΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 
παρουσίαση, Ποσειδώνας Αϊβαλής




Ζιάκ, Η έκλειψη 
του Γιάννη Χατζηγεωργίου,
εικονογράφηση: Νεφέλη Κατερινάκη
Σελίδες 160, 
Αθήνα 2018, εκδόσεις Anubis

 Ζ ιάκ είναι το όνομά μου και στη γλώσσα των Φυλάκων σημαίνει έκλειψη του ήλιου. Ναι, είμαι ένας Φύλακας των Ψυχών, και αυτό που θα σας εκμυστηρευτώ είναι ότι ερωτεύτηκα έναν άνθρωπο – ήμουν, είμαι και θα είμαι για πάντα ερωτευμένη με τον Ουίλιαμ.
Το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία μέσα από τα μάτια μιας Φύλακα που επιλέγει να παραβεί τους κανόνες και να ζήσει τον απαγορευμένο έρωτα για έναν άνθρωπο. Μια διαφορετική θεωρία για την κοσμογονία σε μια μαγική ιστορία φαντασίας… ή ίσως όχι και τόσο. 
~~~

......για τον συγγραφέα   

Ο Γιάννης Χατζηγεωργίου γεννήθηκε στις 21/12/1990 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεκατριών χρονών ξεκίνησε ερασιτεχνικά τη συγγραφή θεατρικών κειμένων, ποιημάτων και παραδοσιακών παραμυθιών από τη Μικρά Ασία. Ταλαντούχος ηθοποιός, μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής, ο πολυτάλαντος 27χρονος είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό ως πρωταγωνιστής των σίριαλ «Ταμάμ» και «Παρθένα Ζωή», τραγουδιστής της Panik Records και νικητής του «YFSF – Your Face Sounds Familiar». Το «Ζιάκ, η έκλειψη» είναι το πρώτο του βιβλίο.
~~~


   Σημείωμα του συγγραφέα   
Όλα ξεκίνησαν από ένα όνειρο...
Μια σκοτεινή βραδιά του Δεκεμβρίου, παρουσιάστηκε μια ύπαρξη στο όνειρό μου. Το δέρμα της ήταν κρινόλευκο, τα μάτια της κρύβανε μέσα τους πιο βαθείς ωκεανούς και τα μαλλιά της ήταν η νύχτα, ενώ ένα βαθύ κυανό πέπλο τη σκέπαζε και απλωνόταν γύρω της. «Πώς σε λένε;» τη ρώτησα κι εκείνη μου απάντησε: «Το όνομά μου είναι Ζιάκ.» Με φίλησε και μετά εξαφανίστηκε για πάντα.
Χρόνο με το χρόνο άρχισα να σχηματίζω την ιστορία της και να δίνω σάρκα και οστά στον κόσμο της.
Ένα καλοκαίρι, μαζεύοντας τις σκέψεις μου επάνω σε χαρτιά αφιερωμένα αρχικά σε εκείνη και έπειτα σε όλους όσοι κουβαλάνε το φορτίο του ανεκπλήρωτου έρωτα, έφτασα στην τελική μορφή της ιστορίας.
Την ημέρα που έγραφα τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου, η αδελφή μου η Μαίρη μού έδειξε στις ειδήσεις ότι εκείνη την ώρα γινόταν η μεγάλη έκλειψη ηλίου στην Αμερική.
Δεν κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω ποτέ τα μυστήρια που περιβάλλουν αυτό το έργο.
Με αυτό το βιβλίο εύχομαι να σας προβληματίσω δίνοντάς σας μια εικόνα από το δαιδαλώδη κόσμο που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μου.
Σας καλωσορίζω στο πιο φωτεινό σκοτάδι του μυαλού μου.
Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα ερωτευμένος…

Γιάννης Χατζηγεωργίου

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Νίκος Καχτίτσης, (1926-1970) "Ο ΕΞΩΣΤΗΣ"


Νίκος Καχτίτσης (26 Φεβρουαρίου 1926 – 25 Μαΐου 1970)
Θυμόμαστε τον Νίκο Καχτίτση. Η γοητευτική και ιδιάζουσα γραφή του αποτελεί ξεχωριστή νησίδα της μεταπολεμικής, νεοτερικής πεζογραφίας μας. 
Αναλυτικά εργοβιογραφικά στοιχεία για τον Ν.Κ. μπορεί να αναζητήσει κανείς στο εμπεριστατωμένο «Χρονολόγιο σε Α´ και Γ᾽ πρόσωπο» του Βίκτωρα Καμχή που περιλαμβάνεται στο Επίμετρο της έκδοσης της Κίχλης.



Νίκος Καχτίτσης, Ο ΕΞΩΣΤΗΣ
Ἐπίμετρο: Γ. Δημητρακάκης - Γ. Κριτσέλη - Β. Καμχῆς
Σχέδια: Εὔη Τσακνιά

~~~~~~~~~~~~
O ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΕΞΩΣΤΗ, γιὰ νὰ γλιτώσει, καταφεύγει στὴν Ἀφρική. Ἀλλά, ἐνῶ γλιτώνει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του, δὲν μπορεῖ νὰ διαφύγει τὴν τιμωρία ἀπὸ τὸν κυριότερο κατήγορο: τὸν ἑαυτό του. Βλέπει ὁράματα, περνάει νύχτες καὶ νύχτες ἀυπνίας. Ἡ μοναξιά, τὸ κλίμα κ.λπ. τὸν σκοτώνει, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ ἀναμνήσεις. Τέλος, ἔπειτα ἀπὸ πολυετὴ παραμονὴ στὴν κόλαση τῆς Ἀφρικῆς, δύο ἐφιαλτικὰ περιστατικὰ ἀνασκαλεύουν καὶ ξεσκεπάζουν ἕνα παρελθὸν ποὺ εἶχε κατορθώσει μὲ τὰ ψέματα νὰ κρύψει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ἡ ὅλη ἱστορία τελειώνει μὲ τὸν ἥρωα παίρνοντα τὴν ἀπόφαση ν’ αὐτοκτονήσει κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπο: Διώχνει τοὺς ὑπηρέτες του, κόβει κάθε σχέση μὲ τὶς γνωριμίες του (ποὺ ἔχει στὴν ἀποικιακὴ αὐτὴ πόλη), καὶ ἀποτραβιέται γιὰ πάντα στὴν ἔπαυλή του [...], μέσα στὴν ἐνδοχώρα τῆς ζούγκλας, ἀποφασισμένος νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν ἀσιτία, καὶ ἀπὸ τὴν ἀσφυξία ποὺ θὰ τοῦ ἐξασφαλίσουν τὰ διάφορα φυτὰ τῆς Ἀφρικῆς, τὰ ὁποῖα, μὲ τὸν γιγαντισμὸ καὶ τὴν ἐπεκτατικότητα ποὺ τὰ διακρίνει, θὰ φράξουν μέσα σὲ λίγο χρονικὸ διάστημα τὶς πόρτες, τὰ παράθυρα, κάθε ἄλλο ἄνοιγμα...
Ν. ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ, ἐπιστολὴ στὸν Γ. Παυλόπουλο, 3.3.1963
ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ἔχω ἐπιχειρήσει νὰ δώσω τὴν ἀτμόσφαιρα ἑνὸς ξενοδοχείου [...], τὴν τροπικὴ ἀτμόσφαιρα, τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς πολιορκίας, τὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ σπιτιοῦ ἑνός, στὴ Γάνδη, καὶ ἰδιαίτερα τοῦ γραφείου του, ποὺ βλέπει πρὸς ἕνα φθινοπωρινὸ κῆπο, κ.λπ. — ὅλα κάτω ἀπὸ ἕνα ἀμυδρὸ φῶς, καὶ ὁρώμενα πλαγίως κάπως, καὶ ὄχι κατευθείαν.
Ν. ΚΑΧΤΙΤΣΗΣ, ἐπιστολὴ στὸν Γ. Παυλόπουλο, 2.7.1964

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Αθήνα η πρωτεύουσα του βιβλίου! Κι ας μην έχουμε βιβλιοθήκες!

Myrsini Zorba
ΑΘΗΝΑ
Ποιος τολμάει να αμφισβητήσει τις στατιστικές! Ποιος μπορεί να δηλώσει σκεπτικισμό απέναντι στον ενθουσιασμό του Δημάρχου που γιορτάζει την πρωτεύουσα του βιβλίου! Κι ας μην έχουμε βιβλιοθήκες! Κι ας ξέρουμε οι ίδιοι πόσο λίγο διαβάζουμε! Η Eurostat μας βγάζει από τους πιο βιβλιόφιλους λαούς της Ευρώπης, μετά του Φιλανδούς, Πολωνούς και Εσθονούς, καθώς η ανάγνωση βιβλίων "αποτελεί μία από τις κύριες δραστηριότητές στον ελεύθερο χρόνο μας"! Τι μένει να πω; Εύγε μας, αφού το λένε οι στατιστικοί έτσι θα είναι! 
Ας το γιορτάσουμε με χορούς και πανηγύρια και με ενέσεις αυταπάτης!
EC.EUROPA.EU
In 2016, households in the European Union (EU) spent over €90 billion or 1.1% of their total consumption expenditure on books, newspapers and stationery. This represents 0.6% of EU GDP or about €200 per EU inhabitant. Annually, households spent double the amount on books, newspapers and statione...